سواحل مکران در سالهای اخیر مورد توجه ویژۀ دولتها و سطوح عالی حاکمیت بوده، به نحوی که در ماده ۶۸ قانون احکام دائمی توسعه کشور در قالب مناطق آزاد تعریف شده است. بنا بر اعلامهای رسمی (پایگاه اینترنتی دبیرخانه ستاد توسعه سواحل مکران) پیشرفت پروژههای این منطقه حدوداً ۲۰ درصد بوده است؛ حال آنکه فلسفه برنامههای توسعه و اجرایی مناطق آزاد همواره متفاوت از سرزمین اصلی بوده و این برنامهها نیازمند تخصص، دانش و تجربهای مجزا از سرزمین اصلی هستند. پرسش کانونی متن پیش رو این است که چرا بهرغم اهمیت بسیار بالای این منطقه در مناسبات اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشور، و وجود اراده سیاسیِ اعلامی، اجرای سیاستها در این منطقۀ راهبردی با موفقیت همراه نبوده است؟ تلاش میکنیم تا عمدهترین دلایل این شکست سیاستی را بررسی و در پایان پیشنهادهای سیاستی برای برونرفت از این وضعیت را ارائه نماییم.
پینوشت: این مقاله در شمارۀ ۱۵۷ – ۱۵۶ ماهنگار دیدهبان امنیت ملی (فروردین و اردیبهشت ۱۴۰۴) به چاپ رسیده است.
دریافت متن کامل مقاله: DideBan 156-157 V1.5
